PRIČE IZ KOMŠILUKA: Sećanje na Dimitrija Mirka Ćelića
Kroz “Priče iz komšiluka”, tokom poslednje dve godine, predstavili smo veliki broj ljudi sa teritorije opštine Apatin, a koji se po mnogo čemu izdvajaju. Iako mala opština, iznedrila je velike ljude, sportiste, umetnike, humanitarce, čuvare tradicije… Zahvaljujući ovom serijalu, imali smo priliku uveriti se da nisu samo žuta štampa, hronika i politika sfere interesovanja prosečnog čitaoca, već i lepe priče o ljudima kojima smo okruženi, tople i inspirativne, svakodnevne i obične, a opet značajne i velike. Današnja, jubilarna, stota po redu priča, prosto se nametnula sama od sebe, jer je upravo na današnji dan, 6. januara, pre tačno pet godina, sahranjen Dimitrije Mirko Ćelić iz Prigrevice, čovek koji je za života, nažalost kratkog, ostavio brojne razloge da ga se sa ponosom sećamo. Naš jubilej poklanjamo njemu.
Dimitrije Mirko Ćelić iz Prigrevice rođen je 1983. godine. Osnovne studije završio je na Likovnoj akademiji Srpske Pravoslavne Crkve (smer freskopis), gde je završio i master studije (smer mozaik). Na Fakultetu primenjenih umetnosti završava master (smer vajanje).
Ovaj umetnik iz Prigrevice bio je autor velikog broja mozaika, ikonostasa od drveta i kamena, memorijalnih spomenika, a među kojima se izdvajaju spomenik poginulim Apatincima u ratovima devedesetih godina i ”Krajiška suza” na Banstolu, spomenik poginulim Krajišnicima.
Bio je dobitnik visokog međunarodnog priznanja, nagrade za fotografiju koju je osvojio u Atini, a prvu i nažalost jedinu samostalnu izložbu imao je u galeriji Meander u Apatinu tokom avgusta 2018. godine.
Profesor i najveći uzor bio mu je dr Predrag Ristić, koji ga je u više navrata predstavljao kao svog najboljeg učenika i baštinika njegove paradigme.
Ćelić je bio izuzetno svestran, te je tako za života bio član apatinskog ronilačkog kluba, beogradskog speleološkog društva, veliki ljubitelj prirode i životinja koji se aktivno bavio ornitologijom i zaštitom ptica. Bio je ponosni član Guslarske škole Vukojice Sandića i jedini konstruktor ličkih dvostrunih gusala. Nasledio je od svojih predaka kovački zanat i radionicu u kojoj je izrađivao replike srpskih mačeva sa srednjevekovnih fresaka, a pripadao je i Kraljevskom redu vitezova. Bavio se fotografijom, bio član Srbskog istorijskog društva “Miloš Milojević”, saradnik i dobrotvor Gradskog muzeja u Somboru i veliki zaljubljenik u istoriju i arheologiju. Kao veliki dobrotvor, kovačku radionicu Mile Ćelića, svog dede, Mirko je poklonio somborskom Gradskom muzeju, te je ona danas deo stalne postavke Muzeja.
Napisao je “Knjigu o Migi”, zbirku pesama i priča, koja je posle 70 godina ćutanja donela javnosti istinu o mladom četničkom pesniku iz Šapca.
Mirko je bio ponosni Ličanin iz sela Raduča, i redovno je obilazio svoj zavičaj, vredno obnavljao i donirao tamošnji hram, hodočastio mesta stradanja, a nekoliko godina pre smrti pokrenuo projekat od istorijskog i crkvenog značaja, koji je obuhvatio fotografisanje svih crkava i crkvišta u Lici, kao i sakupljanje i obradu arhivske građe. Izložba o viševekovnom stradanju Like je održana u kripti Hrama Svetog Save u Baogradu, a knjigu sa istim sadržajem objavila je njegova majka nakon njegove smrti.
Ćelić je otkrio i sa svojim kolegama speleolozima lično istraživao masovnu grobnicu u jami Cerova na Zlatiboru, gde se dogodio komunistički zločin nad mladim četnicima. Bio je večiti borac za pravdu, skroman, veliki vernik, rodoljub, čestit, human, vrhunski umetnik i majstor, bogatog društvenog života, čovek od koga se mnogo moglo naučiti.
Posle kratke borbe sa opakom bolešću, preminuo je u 35. godini života, 4. januara 2019. godine. Iza sebe je ostavio majku, suprugu, tri predivne ćerke, te još mnogo ljudi, rodbine, prijatelja i poštovalaca njegovog lika i dela. Sahranjen je na Badnji dan, 6. januara 2019, a po njegovoj želji, ispraćaj je bio uz zvukove gusala, dostojanstven. Veliki broj ljudi okupio se da mu oda poslednju počast, a reči majke vladike Petra II Petrovića Njegoša – Ivane Tomove (rođ. Proroković) nad mrtvim sinom odzvanjale su dugo u ušima prisutnih, nakon što ih je Mirkov prijatelj izgovorio na sahrani:
„...Nije lijepo što činite, što kukate i plačete za Vladikom. Nijesam ja njega rodila niti za kukanje niti za plakanje, već sam ga rodila o dobru imena vašega i srpskoga. Vazda sam bila i sada sam najsrećnija majka, kad mi je Bog podario tebe, moj vazda najmiliji sine. Bio si najljepši među najljepšima ne samo tijelom nego u dušom. A za vaistinu Božju ja, tvoja majka, za tobom nikad neću zaplakati, jer kad bih to učinila ja ne bih bila tvoja prava majka. Trebaju da plaču majke koje rađaju izdajnike i pogani ljudske, a ne ja. Prosta ti sine materinska rana, prosto ti srpsko mlijeko kojim sam te podojila. Slava Bogu koji mi te tako lijepoga darivao i tako lijepog i mladog uzeo, barem će i On, sine moj, od tebe imati što da vidi.“
Već u februaru 2019. godine, na Akademiji Srpske Pravoslavne Crkve u Beogradu organizovano je veče sećanja na Dimitrija Mirka Ćelića. U okviru ovog događaja, pod nazivom “LJUBAV ŽIVI VEČNO”, održana je i izložba radova studenata, profesora i pokojnikovih prijatelja, a prikazan je i film o njemu, njegovom životu i radu, te prigodan kulturno-umetnički program.
U maju mesecu 2019. godine, u okviru manifestacije “Muzeji za deset”, u Gradskom muzeju u Somboru otvorena je izložba radova prerano preminulog Dimitrija Mirka Ćelića. Izložba je nosila naziv “Ostavština za budućnost” i okupila je veliki broj posetilaca, kako poštovalaca Ćelićevog rada, tako i njegovih prijatelja i saradnika.
Iste godine, za izuzetna dostignuća u oblasti kulture i obrazovanja, Mirko posthumno dobija Oktobarsku nagradu, najviše priznanje opštine Apatin.
Dragi Mirko, prošlo je pet godina otkako nisi sa nama u ovozemaljskom životu. Znamo da paziš na nas u carstvu nebeskom. Čuvamo te u srcima i ponosni smo što smo te poznavali.
